Lesgeven in Gouda + een relaxte avond!

Hier zijn we dan, weer een week voorbij! Het gaat nu toch wel echt te snel.. Het is al een beetje aftellen.. :(

Afgelopen week vertrokken we, na twee dagen van voorbereiding, naar Gouda. Het was anders dan de vorige keer, want nu stonden we met z'n tweeën voor de klas. Samen met Laurens had ik klas L3C, een gezellig, enthousiaste en drukke klas met 31 leerlingen..

Woensdag moesten we de eerste 3 modules weer geven, het was wel gaaf, module 1 is toch mijn favo module. Over je eigenwaarde en de kostbaarheid van ieder persoon. Het is zo gaaf dat je met dit programma je eigen getuigenis mag geven en je eigen worstelingen mag delen en hoe je daar mee bezig bent geweest.. Ik heb jaren lang gelopen met een minderwaardigheidscomplex, ik voelde me altijd minder dan iedereen en naja noem alle negatieve dingen maar op.. Maar sinds deze school, sinds September en de rest van het jaar eigenlijk is dat steeds minder geworden, af en toe natuurlijk wel een dipje ofzo, maar ik heb geleerd wie ik ben in Jezus en dat is voor mij genoeg. Tuurlijk is het af en toe nog wel moeilijk, maar Kyra gaf me aan het begin van het jaar mee dat ik in de spiegel moest kijken en uit moest spreken dat ik van mezelf hield enz. enz. En de eerste weken heb ik dat niet gedaan, want kom op, geef toe, het is een raar idee. Je staat voor een spiegel en je moet tegen jezelf praten.. Na heel wat aandringen van Kyra heb ik het toch maar gedaan en het werkt! Gods waarheid uitspreken over jezelf voor de spiegel, het klinkt raar, het is misschien raar, maar het werkt! Geloof komt door het horen van Gods Woord! Dus wat moet je doen om het te horen? Uitspreken! De jongeren van onze klas vonden het eerst maar stom, maar toen ik mijn eigen verhaal ging vertellen en ik vertelde hoe het nu met me ging, dat het zo'n ommekeer heeft gebracht dat ze uiteindelijk toch wel verbaasd waren.
Ik heb mogen delen, iets van mijn hart. Het is zo belangrijk dat ze hun identiteit in Jezus vinden en niet in de oordelen en meningen van de mensen om hun heen en zich daaraan aanpassen. Ze zijn genoeg in wie ze zijn! En dat is denk ik bijna de belangrijkste boodschap die ze moeten horen!

We sliepen weer in de brandweerkazerne, best grappig, omdat we er al een keer geweest zijn voel je je op de één of andere manier gewoon thuis.. De ouders van Laurens hadden weer heerlijk gekookt, dus wij hoefden alleen maar tafel te dekken en af te wassen.. Wat worden we weer verwend!

De tweede dag ging het in de laatste module over het herstel van risicogedrag.. Voor dit gedeelte had ik echt iets op mijn hart. God drukte het zo erg op mijn hart.. O-o... oké, ik moest echt even een stap nemen om over mijn eigen schaamte te komen, misschien wel over mijn eigen trots.. In de klas heb ik een gedeelte van mijn leven open en eerlijk verteld, maar daarnaast juist verteld wat God erin heeft gedaan en waar Hij vergeving, herstel en genezing heeft gebracht..
Ik weet dat het gebeurd is, maar het is net alsof ik het niet was, net alsof iemand anders mij het verhaal verteld van een leven van een meisje, die op zoek was naar liefde en die het op de verkeerde manier vond, daarin flink over haar eigen grenzen is gegaan en daarna troost heeft gezocht bij de enige die de troost kan geven die je nodig hebt. In die jaren daarna ben ik op zoek gegaan naar God, ik wilde Zijn liefde, ik wist dat Hij bestond, maar ik wilde Hem dichterbij!! Ik was wanhopig naar Zijn liefde. In de bijbel staat, wie zoekt die vind.. Ik zocht en ik vond.. Zijn liefde!! Zijn liefde die alles bedekt, die jou verleden, als jou fouten en verkeerde keuzes wegwist. Net op het schoolbord waar ik afgelopen week op schreef, het is net of daar je fouten staan en je verkeerde keuzes en God pakt de borstel en veegt het hele bord schoon!! En als dat gebeurd, dan voel je je ook schoon.. God is zo onwijs groot!! Hij is zo onwijs machtig dat Hij zelfs je fouten in je verleden kan wegwissen!! WAUW!! Daarvoor heeft Hij Zijn Zoon gegeven!! Wat een geschenk!!
Ik vertelde het verhaal aan de klas en ik moet zeggen dat ik tegen een groep stond te praten met ogen van verbazing. Het was een reformatorische school en die ochtend werd nog gebeden (door de lerares) dat we zondig waren en dat alles aan ons negatief was enz.. maar dat is niet hoe God ons ziet!! En dat is wat ik echt op mijn hart had, net alsof ze dat nog nooit gehoord hadden! Ik vertelde over de littekens die waren blijven zitten, maar hoe God die littekens weg heeft genomen en dat wat ze ook hadden gedaan, hoeveel verkeerde keuzes ze ook hebben gemaakt, dat er een weg terug is naar God! Dat de weg open ligt en dat je naar Hem toe mag rennen met al je fouten, dat je naar God toe mag gaan en je 'bagage' bij Hem, daar waar Hij is, dat je het achterlaat.. Want dat is de boodschap van het kruis, redding, bevrijding, genezing enz. Daar mogen we onze fouten neerleggen. Ik kan nog mijn hele leven rondlopen met schuldgevoelens over wat ik meer dan 3 jaar geleden (ik denk nu wel al zo'n 4 jaar geleden) heb gedaan.. maar word ik daar echt gelukkig van?? Nee absoluut niet!! God zegt zelf dat wij het aan Hem mogen geven!! Dat Jezus het heeft gedragen. En dat is wat ik heb gedaan, ik heb mijn bagage bij het kruis neergelegd, ik heb het losgelaten en het aan Hem gegeven.., ook uit gehoorzaamheid. Daarna kom je in een proces terecht van herstel en genezing.. en die wonden en littekens zijn nu weg!! Dat heeft Hij weggehaald!! Het is onvoorstelbaar!!
Na mijn verhaal ging Laurens met de jongeren bidden, stiekem was ik aan het kijken en ik zag hoe ze aangeraakt werden en sommige waren zelfs heel zacht aan het huilen, heel snel veegden ze hun tranen weg.. WAUW! God was bezig, bezig met herstel. Samen met Laurens mochten ze in hun gedachten hun eigen fouten aan God geven, gewoon heel simpel om bij God te komen en tegen Hem te zeggen wat je verkeerd hebt gedaan enz. En dat deden ze.. WAUW! Dit was het waard.. ik moest en moet waarschijnlijk nog veel vaker over mijn eigen trots en ego heen, maar dat is wel goed voor me denk ik. Het is niet dat ik met een goed verhaal wil aankomen, totaal niet! Maar God drukte het echt op mijn hart om te laten zien dat wat voor fouten je ook hebt gemaakt in je leven, dat er een weg terug is naar Hem en dat Hij komt met Zijn genezing en Zijn herstel. En dat is het meer dan waard! De klas had nog nooit zoiets gehoord, dat iemand zulke fouten maakt.. Maar ja, we zijn mensen.. Iedereen maakt fouten! Voor hun was het echt een eye-opener dat zij niet de enige zijn die met bepaalde dingen worstelen, maar dat er zoveel meer mensen zijn die worstelen met dingen en die dingen moeten opruimen uit het verleden.. Ze waren verbaasd dat God Zijn vergeving zo groot was en dat ze gewoon bij Hem mochten komen!! Heerlijk om te zien dat God gewoon bezig gaat in hun harten en hun Zijn hart zichtbaar wil maken door zulke verhalen heen.. Dit is waar ik naar verlang om te doen, Zijn hart zichtbaar maken, Zijn Koninkrijk neerzetten, laten zien, ze laten proeven van wie God is enz.. ook al zou ik mijn eigen trots, mijn eigen ego enz. moeten opgeven.. Ik heb het er nu voor over!!

Donderdagavond had Manon een super gezellig avond voor ons in elkaar gezet, 'ik hou van Foundation 4 Life', een spel als ik hou van Holland, maar dan over onze school! Erg leuk en gezellig, ook al waren we erg moe. Het heeft mij wel goed gedaan, even een relaxte avond waar je niks hoeft en wel heel veel ontspanning mag ontvangen! MANON JE HEBT HET GOED GEDAAN!! ;)

Vrijdag kregen we de getuigenissen van Jesse en Renate te horen, we hebben nog voor ze mogen bidden, we hebben een tijd van aanbidding gehad en we mochten alweer opruimen, schoonmaken, inpakken en naar huis!

We hebben nu heerlijk vakantie! Dus ik ga heerlijk genieten!